Reitersblok

hand-66610__180Schrijven. Het is net een gewoon beroep. Met de daarbij horende ups en downs. Soms gaat het vanzelf, en vloeien de letters tot woorden en stellen deze woorden zich zodanig op dat ze leesbare zinnen gaan vormen. Na de laatste zin is het verhaal af, schrijver klaar, lezer tevreden.

Maar bijna even vaak lukt het niet zo goed, of helemaal niet. Je hoort er schrijvers vaak over klagen. Hikken ze tegen een deadline aan die gevaarlijk snel dichterbij komt, een gevoel oproepend dat overeen komt met het clichébeeld van de valbijl in het hakblok, hangend net boven de nek, vlak voor het moment van dalen.

Meewarig lees ik de verhalen over maagdelijk witte documentvellen waar de plotseling machteloze auteur vertwijfeld, met wijd open pupillen, naar zit te kijken, nerveus draaiend op zo’n luchtgeveerde bureaustoel. Wat is er met ze gebeurd? Gisteren konden ze de wereld nog aan, op papier in ieder geval. Geen gebeurtenis zo gek of ze schreven er een treffend artikel, onderhoudend verhaal of gesmeerde column over. Het kostte ze bar weinig moeite om de hun toegewezen ruimte te vullen. Vandaag vragen ze zich vertwijfeld af waar hun gave is gebleven. Is er vannacht iets mis gegaan? Gisteravond teveel gedronken, een echtelijke ruzie niet geheel verwerkt misschien? Gruwelijk gedroomd maar zich niet meer kunnen herinneren waarover? Gek worden ze van het gepieker. En dat nadenken maakt de schrijfblokkade alleen maar erger, de crisis dieper.

Is er een oplossing, een algemeen aanvaarde remedie om het probleem dat zoveel schrijvers van tijd tot tijd teistert op te lossen?

Ik denk in de eerste plaats dat het verschijnsel heel natuurlijk is. Je hebt nu eenmaal goede en slechte dagen. Vergelijk het met het weer in ons land. Kijk, het kan twee, drie, of zelfs vier dagen achter elkaar regenen, maar uiteindelijk gaat de zon weer schijnen. Zo zeker als wat. Zo is het altijd gegaan. Je moet alleen niet uit het raam gaan zitten kijken en wachten tot het beter weer wordt. Dan duurt het namelijk heel erg lang.

Ga dus wat anders doen, sluit af die computer en ga naar buiten. Pak de fiets en pedaleer een eind weg, zie maar waar je uitkomt. En als je weer thuis komt heb je vast iets meegemaakt of gezien waar je iets mee kunt.

Te simpel? Ach, ook ik heb last van het verschijnsel. Ik heb lang naar dit eerst zo lege vel zitten staren voordat mijn vingers de lettertoetsen begonnen in te drukken. Ik strafte mezelf door niet te reageren op alle bliepjes en piepjes van twitteraars, mailers en sms’ers die blijkbaar wel inspiratie hadden. Eerst zelf iets schrijven. Uiteindelijk besloot ik om gewoon te gaan schrijven over waar ik last van had.

En zie, nu ben ik ongemerkt toch onderaan de pagina aanbeland..

Laat wat van je horen

*